تو از عشق چه داني

بجز نامي و آني

نتواني كه بدان روسپياني

كه ز ناني به تو دارند هوس

برساني كه تو را خواهش از آنها همه از بهر خدا بوده و بس

                                                                                                               امين نجم الدينی

تو از زندگي آنها چه داني؟

تصمیم گرفتم. خودم، خدا و کتاب باشیم. همه شماره ها گوشیم را پاک کردم. نفسی کشیدم و زندگی جدید را آغاز کردم

این چه مصلحتی است؟!

وقتی سه شنبه برای پرسه زنی های شبانه رفتم بیرون، مرا به گوشه ای کشاندن پول و موبایلم را دزدیدن...

 موقعی که سیم کارت را درون گوشی جدید گذاشتم، همه ی شماره ها برگشتند

دو روز گذشت، بعد  یک سال و نیم حتی شاید دو سال  باز دوستان آن جمع چهار نفری دور هم جمع شدیم اما یک نفرمان نبود

این چه نشانه ای است؟!

 شاید نشانه ای باشد از طرف خدا؟

چند وقت پیش  فیلمی دیدم درباره و با نام (نشانه ها)

نویسنده فیلم می خواست بگوید. اتفاقات درست مثل نشانه های خدا (همه ی هستی)  می ماند.

اتفاقات نشانه هایی حاوی خبری است که با تفکر باید به خبرش دست یافت

این چند روز را فکر کردم اما براستی

این چه خبری است؟!

این داستان را حتما بخوانید شاید مثل من بفهمید خدا چقدر دوستم داشته است. شما را هم دوست دارد فقط باید کمی به اطرافتان بیشتر توجه کنید آن وقت خدا را خواهید دید که دستهایش روی سر شما است و دارد شما را نوازش می کند

 مهجزه  باران برگرفته شده از وبلاگ  لطافت باران 

دوایی برای همه ی مرضها

اگر دلت گرفته، غصه داره، شکسته، از دوری کسی رنج می بری، نامردی دیده و...

دلت را به آهنگهای محسن چاوشی بسپار. تا نوش داروی دلت شود

با اینکه او از یک درد می گوید. اما انگار آهنگهایش همه دردها را پوشش می دهد 

نمی دانم درباره ی او چه بگویم یا چه بنویسم ولی فکر کنم اینها سه نقطه همه چیز را می گوید

محسن چاوشی...

من که توی این دنیا اصلا هدفی ندارم...

می پرسی چرا؟

چون من از چیزهای فنا پذیر بدم می اید

مثل پول، رابطه ها، زندگی و...

همچون بدرد نخورند

من دوست دارم بمیرم...

نمی دانم شما می دانید چرا زنده هستید؟

چرا زندگی را دوست دارید؟

چرا آفریده شده ایم که رنج بکشیم ،این جمله انتهای رمان (شب های تهران ) غزاله علیزاده است